12 februari 2026

“Als leerlingen binnenkomen, zijn ze vaak wat teruggetrokken,” vertelt hij. “Dan is het mijn taak om ze mee te nemen in het verhaal. Ik geef ze ruimte om iets te zeggen. Om zichzelf te laten zien.”

Eerst horen wie je voor je hebt
Elke groep is anders. Daarom begint Ryan altijd met een korte kennismaking: wie ben je, wat vind je leuk, hoe zit je in elkaar?

“Ik gebruik vaak iets heel herkenbaars: hun mobiel. Speel je spelletjes? Met wie? Doe je dat veel alleen of met anderen? Daar kun je al best veel uit halen. En vooral: je laat merken dat je echt luistert.”

Vanaf dat moment kiest Ryan de route voor die ochtend. “Soms heeft een groep twee verschillende richtingen. Dan pas ik het aan. Het hoeft niet één standaardverhaal te zijn.”

Van ‘geen zin’ naar ‘ik word gehoord’
Ryan begeleidt groepen van het vmbo én uit het speciaal onderwijs. De aanpak verschilt soms, maar hij begint steeds bij hetzelfde: zorgen dat iedereen zich veilig voelt en mee kan doen.

“Bij speciaal onderwijs heb je wel eens leerlingen die niet durven. Of die bij binnenkomst niet mee willen doen met de groep. Dan laat ik de groep alvast starten en ga ik even apart met de leerling praten. Daarna laat ik die leerling bijvoorbeeld vertellen wat de groep aan het doen is. Zo wordt meedoen ineens minder spannend.”

Bij andere leerlingen merkt hij soms weerstand bij binnenkomst. “Dan voel je: ze denken ‘moeten we dit weer’. Juist dan helpt het om aan te sluiten bij hun belevingswereld. En te laten zien: jij wordt hier gezien.”

Een wereld die ineens echt wordt
Een Bliksemstage is vaak de eerste keer dat jongeren een bedrijf van binnen zien. Ryan laat ze bewust ervaren hoe werkprocessen eruitzien; concreet en herkenbaar.

“Ik neem ze mee naar onze kantine. Die is vaak groter dan hun school. Dan zeggen ze: ‘wow’. En dan leg ik uit hoe het werkt. Ik vergelijk het met McDonald’s: veel mensen, weinig tijd. Iedereen wil eten, je hebt maar een paar minuten. Dan voelen ze: oké, hier zit tempo en verantwoordelijkheid.”

Niet om het zwaar te maken, benadrukt hij maar om te laten zien dat werk ook écht werk is. En dat je soms onder druk samen dingen moet regelen.

Waarom Ryan dit doet
Ryan doet ook buiten JINC vrijwilligerswerk met jongeren. Zijn motivatie is helder: iedereen verdient kansen en een breder perspectief.

“Voor mij gaat het erom dat iemand de mogelijkheid krijgt om het anders te zien dan op school. Niet omdat iemand bij ons moet komen werken. Maar omdat je iemands wereld groter maakt. De innerlijke mens wordt er rijker van.”

Zelf sportte Ryan jarenlang op hoog niveau. “Presteren hoort erbij, maar plezier ook. Dat probeer ik mee te geven: als je plezier hebt in school en in wat je doet, kom je vanzelf ergens. En als er maar één klein ding blijft hangen na zo’n stage… dan hebben we het te pakken.”

“Niet bang zijn. Gewoon doen.”
Sommige collega’s of bedrijven twijfelen: kunnen wij dit wel? Ryan snapt dat, maar hij relativeert.

“Het is een beetje zoals een kind dat net leert lopen. Spannend voor het kind, spannend voor de ouders. Maar je hoeft niet bang te zijn. Je regelt de scherpe hoekjes, je zorgt dat het veilig is. Dan komt er iets moois.”

Structuur werkt voor iedereen
Ryan wil ook een misverstand wegnemen: dat werken met jongeren uit het speciaal onderwijs ‘lastig’ zou zijn.

“Mensen zijn huiverig omdat ze niet weten wat ze ermee moeten. Maar als de regels duidelijk zijn en je hebt structuur, dan kunnen zulke jongeren prima, soms beter dan gemiddeld, uit de voeten. Je moet mensen niet beperken door een beperking.”

Zijn belangrijkste les voor werkgevers?

“Kijk naar je eigen structuur. Als die helder is, weten mensen wat er verwacht wordt. Dan werkt het voor iedereen.”